Welkom bij eBookOverleaf. Deze site streeft ernaar om eBook-kopers én kopers van “papieren” boeken een compacte recensie te geven van het boek waarvoor zij belangstelling hebben.
Het zuiden
Aw, Tash – Het zuiden
Jay gaat met zijn ouders mee naar de boerderij die zijn moeder van haar vader heeft geërfd. De boerderij is vervallen en de landerijen hebben zwaar geleden onder de droogte.
Het is eigenlijk niet de vraag of de boerderij verkocht moet worden, rendabel maken lijkt onmogelijk. Op de boerderij ontmoet Jay Chuan, zoon van de opzichter.
Het is interessant hoe Tash Aw de onderlinge relaties beschrijft. Binnen de traditionele Chinese traditie is de vader duidelijk de dominante factor in de familie, moeder heeft, ondergeschikt aan vader en de kinderen, te gehoorzamen. Meisjes en jongens hebben duidelijk verschillende rollen.
Op de boerderij heeft Jay wat meer ruimte om aan vader te ontsnappen. Jay drinkt met Chuan zijn eerste biertje, rookt met hem zijn eerste sigaret en leert van hem brommer rijden. Ze voelen zich tot elkaar aangetrokken: een beginnende liefde ontstaat.
De vader vertrekt voor een paar dagen, onduidelijk is waarheen. De moeder vermoedt dat hij naar zijn tweede vrouw gaat waarbij hij nog een kind heeft. Hoewel moeder op het punt staat dit aan haar kinderen te vertellen, houdt zij haar mond. Als er niet over gesproken wordt, bestaat het immers niet. Het wordt ingewikkeld als de vader als wiskundedocent ontslagen wordt.
Ondanks dat Aw de gevoelens en gedachten van de hoofdpersonen beschrijft, blijven de figuren vaag. Ik krijg geen vat op ze. De beschrijving van Jay’s ontluikende homoseksualiteit vind ik clichématig beschreven ondanks mooie passages. Het verhaal vind ik te zwaar om te lezen, somber en mistroostend. In dit moeras kun je alleen maar dieper wegzinken.
De goede voorouder
Roman Krznaric – De goede voorouder Langetermijndenken voor een kortetermijnwereld
Om allerlei redenen is bij het oplossen van problemen en het inrichten van de wereld de aandacht gericht op succes op de korte termijn. Snel resultaat in welke vorm dan ook, lijkt de doelstelling.
Roman Krznaric pleit ervoor om alle beslissingen van nu te toetsen aan de vraag of ze goed zijn voor generaties na ons; gericht op lange termijn dus.
Krznaric beschrijft hoe we langetermijndenken kunnen inzetten en daarmee de wereld voor toekomstige generaties leefbaar kunnen houden. Hij geeft voorbeelden van hoopvolle projecten.
Er moet echter veel meer gebeuren: er moeten wetten komen die de toekomstige generaties beschermen, er moeten nieuwe democratische vormen bedacht worden waarin de toekomstige generaties vertegenwoordigd worden, er moeten instituten opgericht worden die nu al de toekomstige generaties faciliteren…
Een enorme groep mensen die nu nog niet geboren zijn, is niet vertegenwoordigd bij de besluitvorming van nu terwijl ze wel geconfronteerd zullen worden met de gevolgen van die beslissingen. Krznaric zegt dat we de verre toekomst (de 7de generatie na ons) als uitgangspunt zouden moeten nemen bij alles wat we nu doen.
Het gaat niet alleen om overheden en bedrijven. Er moet ook een omslag in het denken komen bij individuele burgers. Hij geeft als voorbeeld van langetermijndenken de suggestie erfenissen niet te schenken aan de eigen kinderen maar aan instanties die zich richten op een wereld waarin onze achterachterkleinkinderen leven.
Krznaric maakt de noodzaak van het langetermijndenken heel duidelijk en ziet de noodzaak om op enige wijze de toekomstige generaties bij de besluitvorming van nu te betrekken.
Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Non-fiction, Uncategorized
Parkeren in Hilversum
Detlev van Heest – Parkeren in Hilversum
Terug in Nederland zoekt de hoofdpersoon een woonplek en werk. Talloze sollicitatiebrieven gaan uit, het zoeken naar een kamer gaat via via. Het lukt hem een zolder te huren.
Een training voorafgaand aan een baan die amper betaalt, zal vrolijk/humoristisch bedoeld zijn… Met alle respect, het tovert geen glimlach op mijn gezicht, geen herkenning, geen nieuw inzicht.
Uiteindelijk (de titel) vindt hij een baantje bij de parkeerdienst. Hij vindt een maatje. Dat is even leuk. De uitvluchten van mensen die een bekeuring krijgen zijn in het begin onvoorstelbaar verbijsterend, maar storen heel snel: wat een domheid. Moet je hier woorden aan vuil maken?
Je moet ervan houden: eindeloos geneuzel over het alledaagse, verhalen over zo ging het en zo en zo en toen… Na 200 pagina’s kon ik niet verder. Slappe humor, oninteressante anekdotes en geen enkele diepgang. Waar gaat dit over?
En tegelijkertijd realiseer ik me dat juist in de beschrijving van het dagelijkse charme schuilt. Ik hou van verhalen die over ‘niets’ gaan, over eindeloze beschrijvingen die nergens toe leiden maar een sfeer scheppen. Ik hou van langzaam…
Detlev is niet langzaam, schept geen sfeer, raakt me niet, boeit me niet, is te flauw. Ik had me verheugd op herkenning, op een grote glimlach, juist omdat ik Hilversum door en door ken, geboren en getogen.
Detlev wordt vergeleken met grootheden in de literatuur, arme grootheden.
Zwarte september
Veronesi, Sandro – Zwarte september
Sandro Veronesi beschrijft het leven van de twaalfjaar oude Gigio Bellandi en een iets ouder meisje Aster.
Hij laat de oude Gigio vijftig jaar later op die ene zomer van 1972 in Fiumetto aan zee terugkijken en vertellen. Dat doet hij respectvol, integer en zo teder! Een liefde vol onzekerheid geeft hij woorden zonder plat, klef of sentimenteel te worden.
Dat het uiteindelijk helemaal mis gaat, is vanaf het begin duidelijk. Aster komt uit een vooraanstaande familie, zij is beeldschoon. Gigio raakt helemaal in de ban van het meisje. Zij wil met Gigio Engels oefenen. Gigio spreekt vloeiend Engels door zijn Ierse afkomst en langzaam maar zeker ontstaat een verhouding.
De oude Gigio schept een context met anekdotes en kleine voorvallen. Al vertellend worden de herinneringen door de oude Gigio herleefd. Hij weet nog steeds hoe hij innerlijke grenzen wist te overschrijden; hoe langzaam maar zeker Aster en hij ‘verloofd’ werden en hoe elkaar kussen op een gegeven moment gewoon gebeurde. Een verhaal vol verwijzingen naar sportgebeurtenissen, muziek en films; de zomer waarin het drama van München plaatsvond.
En dan ineens is Aster spoorloos en wordt Gigio op stel en sprong door zijn moeder mee teruggenomen naar haar geboorteland Ierland. Vader blijft achter.
In de laatste hoofdstukken probeert de oude Gigio te verklaren hoe het verleden invloed heeft gehad op zijn persoonlijkheid. Deze hoofdstukken hadden van mij niet gehoeven. Ik wil blijven nadenken/dromen over de verbondenheid tussen Aster en Gigio. Dat ze elkaar uit het oog zijn verloren was al duidelijk.
Opgeslagen onder Boeken, eBooks, Fiction, Literatuur, Recensies
Het ultieme geheim
Brown, Dan – Het ultieme geheim
In ‘Het Ultieme geheim’ is niet Robert Langdon de hoofdpersoon maar Katherine Solomon. Katherine is de vriendin/partner van Langdon. Samen zijn ze in Praag. Katherine werd gevraagd om een lezing te geven.
Wat Robert en Katherine niet weten is dat de uitnodiging om naar Praag te komen georkestreerd is door de inlichtingendienst van Amerika.
Katherine heeft een boek geschreven over haar resultaten van haar onderzoeken naar het bewustzijn. Een bewustzijn dat volgens haar buiten de mens ligt; de hersenen zijn als een soort van radio-ontvanger en vangen het radiosignaal van het bewustzijn op. Alle kennis en alle ervaring van gisteren, nu en in de toekomst ligt in dat bewustzijn opgesloten. De kunst is op die informatie af te stemmen.
De CIA heeft zonder dat Katherine het wist op haar onderzoeken een enorm project gebouwd. Het idee is dat als je bij al die kennis in het bewustzijn kunt komen dan heb je een enorme voorsprong op de vijand. Om te voorkomen dat het project zichtbaar wordt, willen ze Katherine monddood maken. Het boek dat ze schreef mag niet gepubliceerd worden.
Prachtig hoe Dan Brown op heldere manier het denken over bewustzijn uitlegt. Sla die informatie niet over! Het vormt de sleutel van het verhaal en is super interessant. Natuurlijk wordt Praag uitvoerig en gedetailleerd beschreven, natuurlijk is er de Golem, natuurlijk zijn er codes die gekraakt moeten worden, natuurlijk zijn er verwijzingen naar religies en oude tradities en symbolen.
Korte hoofdstukken die allemaal met een cliffhanger eindigen, maakt dat er vaart in het verhaal blijft, dat het spannend is. Knap vakmanschap. Ruim 700 pagina’s leesgenot.
Het lied van de profeet
Lynch, Paul – Het lied van de profeet
Ierland glijdt met de overwinning van de Garda National af naar een land dat bestuurd wordt door ‘gekken’. De noodtoestand is afgekondigd, de regering doet wat ze wil. Mensen uit de partij krijgen vooraanstaande banen, iedereen die op enige manier kritisch is, wordt ontslagen of opgepakt. Ben je niet voor de partij dan ben je tegen, nuances ontbreken.
De meerderheid van de bevolking accepteert uit overtuiging of zelfbehoud de willekeur, de terreur.
Het wordt van kwaad tot erger. Wat er allemaal gebeurt, is op zichzelf al uiterst bedreigend, het wordt doodeng als je beseft dat dit overal kan gebeuren waar radicalen aan de macht komen.
Eilish Stacks’ man wordt opgepakt en verdwijnt. Eilish krijgt te maken met intimidaties. Ze wordt ontslagen en genegeerd in winkels. Ze probeert wanhopig haar kinderen bij elkaar te houden en haar dementerende vader te verzorgen. Het glipt echter tussen haar vingers weg. Haar oudste zoon sluit zich aan bij de rebellen, haar dochter krijgt paniekaanvallen en weigert te eten, de tweede zoon wordt steeds brutaler en de baby weerspiegeld de machteloosheid van het geheel. Het is om radeloos van te worden.
Lynch beschrijft Eilish’ binnenwereld. Een binnenwereld die tijdloos is en uitstijgt boven het dagelijkse. Dit zijn magisch mooie fragmenten die een sterk contrast vormen met de brute buitenwereld.
Het verhaal maakt mij bang, maakt me ontroostbaar en maakt me boos. Hoe kunnen mensen zo dom zijn om achter hun eigen ondergang aan te lopen. Hoe kunnen mensen zo ongevoelig en wreed zijn. Ik heb het boek meerdere keren moeten wegleggen. Het was te veel van het slechte.
Motto één uit “de profeten” … het gebeurt zoals als het gebeurt op de plek waar het gebeurt..
Motto twee, uitspraak van “een zanger” … wordt er in de duisternis gezongen? Na de duisternis wordt er gezongen over de duisternis.
Dit verklaart de titel denk ik.
